Biochemie-student Emma Van Hoeck haakt eigenhandig tassen uit versneden reststromen van de mode-industrie. ‘Het ziet er niet alleen leuk uit, maar is ook van goede kwaliteit én duurzaam geproduceerd.’ 

Ongeveer 30 procent van alle geproduceerde kleding blijft onverkocht. Merken produceren vaak grote hoeveelheden om kosten te drukken en de winkelrekken vol te houden. Dit leidt tot enorme bergen textielafval, vervuiling en verspilling van grondstoffen. ‘Het jammerlijke is dat maar weinig mensen dit weten’, vertelt Emma Van Hoeck, die nu in haar laatste jaar van haar studie biochemie aan de Thomas More Hogeschool in Geel zit. 

Van Hoeck is al lange tijd erg creatief bezig. Toen ze vanuit haar omgeving steeds vaker de vraag kreeg of haar ontwerpen ook te bestellen waren, besloot ze actie te ondernemen. Tegelijkertijd wilde ze iets doen aan die eindeloos lijkende stroom restafval van de mode-industrie. Haar idee leidde – met wat hulp van coaches van haar hogeschool – afgelopen december tot de oprichting van haar eigen webshop Hoecked Studios. Daar kun je handgemaakte tassen bestellen van hergebruikte textieldraden. 

Noeste arbeid 

‘Stap één was het aanspreken van kledingfabrikanten om te zien waar ik mijn reststoffen vandaan kon halen’, vertelt Van Hoeck. ‘Uiteindelijk vond ik een bedrijf dat vooral T-shirts maakt, maar dat vaak meer stof aankoopt dan het gebruikt. Die restanten laat ik opsnijden in hele kleine stukken, die vervolgens worden versmald tot draden en via de trein naar België worden opgestuurd.’ 

Dan begint voor Van Hoeck de noeste arbeid. ‘Ik maak ontwerpen en ga vervolgens haken. In het begin had ik nog als levertermijn twee weken staan, maar al snel bleek dat te optimistisch gedacht. Vooral tijdens examenperiodes knelde dat. Nu doe ik er per tas twee tot drie weken over. Het gaat hier natuurlijk wel om een kwalitatief en duurzaam product.’ De prijzen liggen per tas tussen de 48 en 150 euro. ‘Het is soms lastig aan consumenten uit te leggen waarom een handgemaakt, eerlijk product geen 15 euro kan kosten.’ 

Nadat de nieuwe tas is gehaakt, zet Van Hoeck er nog knoppen en labels op. Ook wordt de tas ingespoten met kleur-, stof- en vuilresistente sprays. ‘Daarbij vind ik het belangrijk dat die zo min mogelijk milieuschadelijke stoffen bevatten. Ethiek geldt niet alleen voor de mens maar ook voor de planeet.’ 

Doorlopende duurzaamheid 

De combinatie van biochemie en de creatieve modewereld lijkt misschien niet meteen voor de hand liggend, maar voor Van Hoeck is de link overduidelijk. Haar studie geeft haar een unieke blik op het productieproces. ‘Voor mij is het vooral de kennis achter ecologie en duurzaamheid. Ik krijg hier ook veel vakken over: wat de invloed eigenlijk is van alles wat je maakt of produceert. Er zit overal wel iets van chemie achter: de kleuring, de stof, het versturen, de uitstoot.’ 

Die aandacht voor duurzaamheid stopt niet bij het tasje zelf, geeft van Hoeck aan, maar loopt door tot in de verpakking. Al haar verzendmateriaal is gemaakt van gerecycleerd materiaal: de stickers bestaan uit gerecycleerd plantenmateriaal, met een lijmlaag die na een aantal jaar vanzelf afbreekt. De dozen zijn bewust onbedrukt, wat ze minder toxisch maakt. Ook de manier van verzenden is doordacht: pakjes gaan standaard naar postpakketpunten in plaats van naar huis om de CO₂-uitstoot zo laag mogelijk te houden, en elke zending is CO₂-neutraal. ‘Zo proberen we zo eco-friendly en low waste mogelijk te zijn.’ 

Vanzelfsprekendheid 

Met de tijd zal de levertijd omlaaggaan, verwacht Van Hoeck. De productprijs blijft daarbij bewust op hetzelfde niveau: kwaliteit en duurzame materialen wegen voor haar zwaarder door dan een lagere kostprijs. Met meer personeel – Van Hoeck doet nu het meeste alleen – kan de productie omhoog, maar het bereik wil Van Hoeck eigenlijk alleen in West-Europa houden. ‘Ik zet liever geen luchttransport in, om de voetafdruk van mijn bedrijf zo klein mogelijk te houden.’ 

Het allerliefst zou Van Hoeck willen dat mensen haar naam koppelen aan ethiek en slow fashion. ‘En ik wil dat duurzame kleding een vanzelfsprekendheid wordt, zonder dat ik er met een grote sticker over hoef te schreeuwen. Dat mensen mijn tassen dragen met trots, gewoon omdat het mooi en van goede kwaliteit is, terwijl ze weten dat de achterliggende ethiek en duurzaamheid al voor hen geregeld is.’