Meme & Molecule-columnist Sjoerd Rijpkema schrok van een recente motie in de Tweede Kamer om het strengere Nederlandse PFAS-beleid te laten vieren.

PFAS zijn een serieus probleem. Dat is geen mening, maar de conclusie van jarenlang toxicologisch en milieukundig onderzoek. Ik schrok dan ook behoorlijk van een recente motie in de Tweede Kamer die de regering opriep het strengere Nederlandse PFAS-beleid los te laten en te wachten op Europese regelgeving. Gelukkig haalde die motie het nét niet.

Was die motie gebaseerd op nieuw wetenschappelijk inzicht? Natuurlijk niet, het sloot aan bij een lobby die vooral economische belangen dient. En dat patroon zien we vaker. Twijfel zaaien over wetenschappelijke consensus is een beproefde strategie. Eerst bij tabak, later bij klimaatverandering en nu ook bij PFAS. Niet door met beter onderzoek te komen, maar door de indruk te wekken dat “de wetenschap er nog niet uit is”.

Wij chemici zouden daar als eersten doorheen moeten prikken. Ons vak draait immers om bewijs, reproduceerbaarheid en kritisch denken. De wetenschap heeft niet op alles direct een antwoord, maar brengt ons met ieder goed uitgevoerd onderzoek een stap dichter bij de waarheid. Onderzoek kan ons complexe risico’s laten beoordelen, een lobby kan dat niet. Als we toestaan dat economische belangen zwaarder wegen dan wetenschappelijk bewijs, verliest uiteindelijk iedereen. De volksgezondheid en het vertrouwen in de wetenschap gaan achteruit. Over een mening kan je debatteren, mensen die doen alsof overtuigend bewijs niet bestaat dien je te noemen wat het zijn: leugenaars.