Op een zonnige dag stond mijn lab dit keer buiten, met een dampende dewar in mijn handen. Geen polymeren of NMR, maar slagroom, suiker, ei en vloeibare stikstof. Binnen seconden veranderde een vloeistof in romig ijs, terwijl koude witte damp over de tafel kroop. Pure scheikunde, zoals ik het zelf ook ooit op een open dag heb mogen proeven. 

Het was familiedag op mijn werk. Collega’s namen ouders, kinderen en partners mee. Kinderen keken gefascineerd toe, terwijl ouders net iets vaker afstand hielden. −196 °C is ook lastig voor te stellen. Sommigen vonden het indrukwekkend, anderen zichtbaar eng. Maar de meesten stonden vooral te wachten tot ze hun ijsje kregen. 

In het lab is dit niets bijzonders. Iets bevriezen met vloeibare stikstof gebeurt vaak genoeg. Juist dat viel me op: hoe snel iets zijn magie verliest als je het begrijpt of vaak doet. Wat voor mij routine is, voelt voor een ander als magie. En misschien is dat precies wat we onderweg kwijtraken als wetenschapper: die verwondering. 

Die middag zat die verwondering niet bij mij, maar aan de andere kant van de tafel. In stoer doen maar toch een stapje terugzetten, in voorzichtige vragen, in fonkelende ogen. Probeer zelf ook weer eens die magie in je eigen werk weer te vinden, want ik weet weer waarom ik aan deze kant van de tafel ben beland.